کرامت انسانی یکی از اصول بنیادین مراقبت تسکینی از بیماران مبتلا به سرطان است؛ بااین‌حال، تحقق آن مستلزم فراتر رفتن از رفتار محترمانه و حفظ حریم خصوصی و توجه به تجربه زیسته، هویت، خودمختاری، ارزش‌ها و ترجیحات بیمار است. پیشرفت بیماری و افزایش وابستگی ممکن است احساس کنترل بیمار بر زندگی و تجربه او از کرامت را تحت تأثیر قرار دهد. از سوی دیگر، ابزارهای موجود سنجش کرامت ممکن است نتوانند تمام پیچیدگی‌ها و تغییرات این تجربه را منعکس کنند؛ بنابراین، ارزیابی پرسشنامه‌ای باید با گفت‌وگوی بالینی و بررسی نگرانی‌ها و نیازهای فردی بیمار همراه شود. شواهد مربوط به کرامت‌درمانی نیز، با وجود گزارش بهبود در پریشانی مرتبط با کرامت، امید و کیفیت زندگی، نتایج یکسانی برای همه پیامدها نشان نمی‌دهند و با چالش‌های فرهنگی، اجرایی و آموزشی همراه‌اند. ازاین‌رو، کرامت‌درمانی را نباید معادل مراقبت کرامت‌محور دانست. ادغام حفظ کرامت در تمامی مراحل فرایند پرستاری، از ارزیابی نیازها تا برنامه‌ریزی، اجرای مداخلات و ارزشیابی پیامدها، ضروری است. توجه به ترجیحات بیمار، مشارکت او در تصمیم‌گیری، حفظ استقلال تا حد امکان، ارتباط همدلانه و بازنگری مستمر برنامه مراقبت می‌تواند به تحقق این رویکرد کمک کند. همچنین، آموزش کارکنان و پایش کیفیت مراقبت برای تبدیل کرامت از یک اصل اخلاقی به معیاری عملی در ارائه و ارزیابی مراقبت تسکینی اهمیت دارد.