fa حفظ کرامت انسانی در مراقبت تسکینی بیماران مبتلا به سرطان: ضرورتی برای مراقبت انسان‌محور عمومى General پژوهشي Research <p class="PDq2pG_selectionAnchorContainer" data-end="928" data-start="916"><span aria-hidden="true" class="PDq2pG_selectionAnchor"></span><span>کرامت انسانی یکی از اصول بنیادین مراقبت تسکینی از بیماران مبتلا به سرطان است؛ بااین‌حال، تحقق آن مستلزم فراتر رفتن از رفتار محترمانه و حفظ حریم خصوصی و توجه به تجربه زیسته، هویت، خودمختاری، ارزش‌ها و ترجیحات بیمار است. پیشرفت بیماری و افزایش وابستگی ممکن است احساس کنترل بیمار بر زندگی و تجربه او از کرامت را تحت تأثیر قرار دهد. از سوی دیگر، ابزارهای موجود سنجش کرامت ممکن است نتوانند تمام پیچیدگی‌ها و تغییرات این تجربه را منعکس کنند؛ بنابراین، ارزیابی پرسشنامه‌ای باید با گفت‌وگوی بالینی و بررسی نگرانی‌ها و نیازهای فردی بیمار همراه شود. شواهد مربوط به کرامت‌درمانی نیز، با وجود گزارش بهبود در پریشانی مرتبط با کرامت، امید و کیفیت زندگی، نتایج یکسانی برای همه پیامدها نشان نمی‌دهند و با چالش‌های فرهنگی، اجرایی و آموزشی همراه‌اند. ازاین‌رو، کرامت‌درمانی را نباید معادل مراقبت کرامت‌محور دانست. ادغام حفظ کرامت در تمامی مراحل فرایند پرستاری، از ارزیابی نیازها تا برنامه‌ریزی، اجرای مداخلات و ارزشیابی پیامدها، ضروری است. توجه به ترجیحات بیمار، مشارکت او در تصمیم‌گیری، حفظ استقلال تا حد امکان، ارتباط همدلانه و بازنگری مستمر برنامه مراقبت می‌تواند به تحقق این رویکرد کمک کند. همچنین، آموزش کارکنان و پایش کیفیت مراقبت برای تبدیل کرامت از یک اصل اخلاقی به معیاری عملی در ارائه و ارزیابی مراقبت تسکینی اهمیت دارد.</span></p> <p data-pm-slice="1 1 []"><span>Human dignity is a fundamental principle of palliative care for patients with cancer. However, preserving dignity requires moving beyond respectful behavior and privacy protection to address patients&rsquo; lived experiences, identity, autonomy, values, and preferences. Disease progression and increasing dependency may affect patients&rsquo; sense of control over their lives and their experience of dignity. Existing dignity assessment tools may not fully capture the complexity and changing nature of this experience; therefore, questionnaire-based assessments should be complemented by clinical conversations exploring patients&rsquo; concerns and individual needs. Evidence on dignity therapy suggests improvements in dignity-related distress, hope, and quality of life, although effects are not consistent across all outcomes, and cultural, implementation, and training challenges remain. Accordingly, dignity therapy should not be regarded as synonymous with dignity-conserving care. Integrating dignity preservation throughout the nursing process, from needs assessment and care planning to intervention implementation and outcome evaluation, is essential. Attention to patients&rsquo; preferences, participation in decision-making, preservation of autonomy whenever possible, empathetic communication, and ongoing care plan reassessment may support dignity-conserving practice. Staff education and systematic monitoring of care quality are also necessary to translate dignity from an ethical principle into a practical criterion for delivering and evaluating palliative care.</span></p> مراقبت تسکینی, نئوپلاسم‌ها, مراقبت پرستاری, کرامت‌درمانی. Palliative Care, Neoplasms, Nursing Care, Dignity Therapy. 1 2 http://ijca.ir/browse.php?a_code=A-10-514-1&slc_lang=fa&sid=1 Yasaman Fallah یاسمن فلاح Yasamanfallah@nm.mui.ac.ir Yes Isfahan University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی اصفهان