پریشانی اخلاقی یکی از چالش‌های مهم در پرستاری از بیماران مبتلا به سرطان است که به‌ویژه در مراحل پیشرفته بیماری و مراقبت پایان زندگی می‌تواند تشدید شود. موقعیت‌هایی مانند تعارض میان خواسته‌های بیمار و خانواده، اختلاف نظر اعضای تیم درمان، محدودیت منابع، تداوم درمان‌های کم‌فایده، ابهام درباره اهداف مراقبت و دشواری تصمیم‌گیری درباره مراقبت پایان زندگی، از عوامل مهم مرتبط با این پدیده هستند. شواهد موجود نشان می‌دهد که پریشانی اخلاقی در پرستاران حوزه سرطان با عوامل فردی، حرفه‌ای و سازمانی ارتباط دارد و می‌تواند پیامدهایی مانند فشار روانی، فرسودگی شغلی، کاهش کیفیت مراقبت و تمایل به ترک شغل به همراه داشته باشد. فضای اخلاقی سازمان نیز در شکل‌گیری این تجربه نقش مهمی دارد؛ به‌گونه‌ای که محیط‌های کاری حمایت‌کننده، امکان گفت‌وگوی اخلاقی و تصمیم‌گیری مسئولانه را فراهم کرده و با سطوح پایین‌تر پریشانی اخلاقی همراه هستند. از این رو، مواجهه با پریشانی اخلاقی نباید صرفاً بر آموزش یا تقویت توانمندی‌های فردی پرستاران متمرکز باشد، بلکه نیازمند توجه هم‌زمان به شرایط ارائه مراقبت، ارتباطات تیمی و ساختارهای سازمانی است. فراهم‌کردن دسترسی به مشاوره اخلاق بالینی، برگزاری جلسات منظم بحث و تأمل اخلاقی، آموزش مهارت‌های ارتباطی و تصمیم‌گیری اخلاقی، تقویت همکاری بین اعضای تیم درمان و ایجاد سازوکارهای حمایتی می‌تواند در کاهش پریشانی اخلاقی مؤثر باشد. همچنین، تقویت تاب‌آوری اخلاقی پرستاران می‌تواند ظرفیت آنان را برای مواجهه با موقعیت‌های اخلاقی دشوار افزایش دهد. در مجموع، شناسایی نظام‌مند موقعیت‌های مولد پریشانی اخلاقی و ارائه حمایت‌های فردی، تیمی و سازمانی، گامی ضروری برای حفظ سلامت حرفه‌ای پرستاران و ارتقای کیفیت مراقبت اخلاق‌محور از بیماران مبتلا به سرطان است.